ریحانه ظهیری

ما كجا ايستاده ايم،خشونت خانگى ٢٧ مارچ ٢٠١٥ در حمايت از زنان آسيب ديده منتشر شد. "خشونت خانگی را تبدیل به امری شخصی نکنید" ريحانه ظهيرى-نويسنده و خبرنگار مستقل. اولين نشانه اى كه از خشونت خانگى بر عليه زنان در افكارمان ظاهر مى شود زنانى با صورت و بدنى كبود است اما اين لايه بيرونى ،لايه پنهانى هم دارد،لايه پنهانش مى شود خشونت گفتارى و رفتارى كه شامل توهين،تحقير و تجاوز به همسر است،آن هم در بدترين شرايط ممكن كه زن بيمار و يا تازه زايمان كرده است؛اين گونه خشونت ها هيچ گونه نشانه و يا علائم بيرونى همچون كبودى،شكستگى و كوفتگى به همراه ندارد جز افسردگى هاى شديد ناشى از آن كه متاسفانه جامعه ما در تمام اين سال ها با توجه به آگاهى اش از اين رويداد هيچ گونه تلاشى در جهت بهبود شرايط موجود نداشته است و فراموش كرده است كه زنان خود به تنهايى مهره و وزنه مهمى از جامعه امروز ايرانمان را تشكيل مى دهند. اين شرايط تنها مختص زنان ايرانى نمى باشد،اكثر زنان خاورميانه چنين شرايطى را بارها و بارها تجربه كرده اند،مى توان كمتر كسى را پيدا كرد كه به نوعى با اين شرايط دست و پنجه نرم نكرده باشد. زنان زيادى را مى شناسم كه به دليل زيبايى ظاهرى در دوران باردارى بيشتر از گذشته مورد بد دلى زوج قرار گرفته اند و در خانه حبس شده اند،بد دلى زوج و حبس زوجه فشار روانى غير قابل تصورى بر زوجه ايجاد مى كند كه بعضا باعث سقط جنين هم مى شود. زنان خاورميانه اى به ظاهر مى بخشند و صبورى مى كنند مخصوصا اگر خودشان از خانواده هاى طلاق باشند و پاى كودكى هم در ميان باشد. آنها مى خواهند بمانند و بسازند چون دائم مادر را و پدر را در ذهن دوره مى كنند،اعمال و رفتارشان را دوره مى كنند و فكر مى كنند اگر پدر و مادرشان چنين و چنان مى كردند الان وضع خودشان در زندگى فعلى كه دارند خيلى بهتر بود. در اين ميان زنانى هستند كه تصميم مى گيرند تا لحظه آخر مادرانه بايستند تا شايد بتوانند بسازند و گاهى انقدر ايستاده اند كه زير فشار كتك ها جان داده اند.اينان زنانى هستند كه معمولا حمايت خانواده،جامعه و دولت را ندارند. قبل از جان دادن اولين فكرى كه به ذهن ايشان مى رسد اين است كه فردا در جامعه به ديد زن مطلقه چطور با او و اگر كودكى داشته باشد با كودكش به عنوان كودك طلاق برخورد خواهد شد؟چقدر براى او كه جان خودش و كودكش را برداشته و فرار كرده بعد از طلاق شرايطى فراهم خواهد شد تا بتواند دوباره جان و تن خود را التيام بخشد؟ زنان ديگر كه با اولين ضرب و شتم خانه را ترك مى كنند زنان ديگرى هستند كه جايگاه قابل قبولى در جامعه دارند و از نظر مالى مستقل هستند ولى چند درصد از آن زنان حاضر مى شوند بعد از جدايى بيايند و حرف بزنند تا چه بر آنها رفته است؟ من به شما مى گويم. درصد بسيار پايينى. اين درصد انقدر اندك است كه با آن افرادى كه سكوت اختيار مى كنند برابر است. بياييد سكوت اختيار نكنيم. بياييد اين بايد ها و حفظ آبروهاى الكى را كنار بگذاريم كه شايد اگر زنان در طول تاريخ سكوت كرده بودند تا كنون كمتر تحولى در وضعيت زنان ايجاد شده بود. و لطفا و لطفا خشونت خانگی را تبدیل به امری شخصی نکنید. خصوصى كردن اين امر تنها و تنها به گسترش اين وضعيت در بدترين شكل ممكن آن ادامه پيدا خواهد كرد.

Copyright 2015-2017 reyhanehzahiri.com

All right reserved.

Website by Mani H.Zonoozi maniphoto.com